De bourgeoisie in Paramaribo mag Antillianen dan wel als ‘nog dommer’ beschouwen dan de onderklasse in eigen land, op ten minste één terrein zijn ze op die eilandjes heel wat verder gekomen dan al die Surinamers bij elkaar. Dat is namelijk het aanzien en de kracht van de eigen taal. Tegenover het Sranan dat in…
Een foto op een lokale nieuwssite van een rijtje nette mannen (7), die een lint gaan doorknippen dat door twee lieftallige dames wordt hooggehouden, voor de ingang van een heftig blauw gebouw. De opening, begreep ik, van het hoofdkwartier van de Chinese Association of Bonaire. Daar moest ik meer van weten! Te meer omdat ik…
Het is was een hele ontdekking, dat ik ook in een lagere en zelfs in de kleinste versnelling het lange rechte eind aan de, hiervandaan, andere kant van het vliegveld – met alsmaar een harde wind tegen – kon afleggen om per fiets het centrum van Kralendijk te bereiken. Het ging wat langzamer en het…
Als het dan toch weer Vrede op Aarde moet worden, laat mij dan ook eens een vredeswens kenbaar maken. For better or for worse. De Wilde Kust ligt me nog vers in het geheugen en per slot van rekening heeft het bestuur van de Schrijversgroep’77 in mijn desertie geen aanleiding gezien om me te royeren.…
Enkele maanden geleden stapte mijn moeder plompverloren mijn leven binnen. Haar eeuwfeest was nog aanstaande – ze werd in 1918 in Zwolle geboren – en ik was gewend dat ze op de bewuste dag in oktober altijd even aan de bel trok. Maar dit was een extraatje. Nota bene in Paramaribo-Noord, of all places. Romeo…
Wortel schieten in een ander land… Hoe doe je dat eigenlijk? Of is er bar weinig dat je als vreemdeling zelf kunt doen? Omdat je per slot van rekening maar hebt af te wachten wat de mensen van dat andere land met jou willen. Of ze gastvrij zijn, je aardig vinden, werk voor je hebben…
De meest indrukwekkende én heilzame ervaring op mijn nieuwe woonplek tot nu toe is de permanente stilte om me heen. In het begin overwoog ik zelfs de airco op mijn slaapkamer – de enige in huis – uit te laten om er nog langer van te genieten. Nu weet ik dat ze er altijd is.…
“Waar bent u nu?” (…) “O, geeft niet. Als u zegt waar precies, kan ik het komen brengen.” (…) ”Is goed.” Dat was het laatste waar hij drie dagen vóór zijn vlucht op zat te wachten en ook het laatste waarmee hij in zijn minutieus voorbereide landverhuizing rekening gehouden had: een anonieme medewerker van het…
Als ik de afgelopen jaren in Suriname één les heb geleerd, dan is het dat je je leven maar moet zien als een kunstwerk waar je aan kunt blijven sleutelen, zolang je tijd van leven hebt. Maak er iets moois van, zodat je er zelf trots op kunt zijn. Helemaal tevreden word je nooit, want…
Een vriendin uit het binnenland, die me op de valreep nog een keer wilde zien, kan niet anders dan de deur achter me dichtdoen. Eerst hebben we, op het Kerkplein bij het vallen van de avond, nog twee literflessen Parbo(da’s pas)bier soldaat gemaakt, terwijl ik koortsachtig zocht naar antwoorden op de vraag: “Wat hadden we…