Sinds het ontbijt weet ik dat Agadir elk moment aan bakboord te voorschijn kan komen. Het zou wel eens de laatste haven kunnen zijn die we in Marokko aandoen. Van de vorige keer dat ik hier aankwam, ook per vrachtschip, kan ik me niet veel herinneren. Behalve de markt, een goed gesorteerde boekwinkel, lekker eten…
Hoewel ik gisteren, bij terugkeer op het schip, niet wist hoe gauw ik deze bladzijde – het weerzien met Casablanca – moest omslaan, merk ik nu dat Abdulrahman Drissi nog wel even in mijn hoofd zal blijven spoken. Ik moest natuurlijk langs de officer in charge, al was het maar om mijn paspoort weer af…
Wintertuinplein, 30 december 2024 Psst…Lina, Fijn dat je gisteren even langskwam, met papa, om dat prikbord te brengen dat ik voor mijn verjaardag had gevraagd. Zo maar onverwacht, leuk hoor! Al dat gedoe met appies, mails en andere voorzorgsmaatregelen. Kijk gewoon om de hoek of door het raam, als je in de buurt bent. Altijd…
Slecht geslapen vanwege de gestaalde grijpers die zo huishielden in het scheepsruim diep onder mij dat mijn eigen ingewanden het te kwaad kregen. Maar juichend opgestaan, want dit wordt mijn dag. Als het vandaag niet gebeurt, is het over en uit. Al zijn mijn verwachtingen de afgelopen weken zo onderuit gehaald dat ik nauwelijks meer…
Zouden er elektronische gebruiksvoorwerpen bestaan die wél volledig en bij uitstek zijn afgestemd op de hoogst persoonlijke hersenen en eigen gevoelswereld van de eigenaar en/of gebruiker? In dat opzicht vind ik de gangbare mobiel met wekkerfunctie nep. De fabrikant heeft mooi praten over de instelbaarheid en talloze andere franje, het danst gewoon naar de pijpen…
Het is nog vroeg in de middag. Zo langzamerhand – oefening baart kunst – leer ik de tekenen zien van een naderende haven: het kielzog wordt rustiger, de klankkleur aan boord verandert en er verschijnen schepen die dezelfde kant opgaan of al stil liggen in plaats van in de verte voorbij te varen. Het belangrijkste…
Tanger ligt al weer achter ons. Meer nauwkeurig gezegd: de nieuwe haven ten westen van de stad – volgens de kapitein minstens een uur rijden daarvandaan – waar we gisteren tot mijn grote verrassing toch nog vóór het donker binnenliepen en het laden en lossen onmiddellijk een aanvang nam alsof ze daar blij waren weer…
Wintertuinplein, 3 december 2024 Psst…Lina, Wat vond je van het feestje, afgelopen zondag, aan het hoofd van die ellenlange tafel met allemaal grote mensen en eten en drinken waar geen einde aan kwam? En van die glazen muren met uitzicht naar alle kanten, zodat je de hele stad en zelfs de straat waar jullie wonen…
“Een oceaan om in te vluchten (…) een oceaan alleen van mij (…) nooit meer alleen hoeven zijn… Al wat Racoon jaren geleden met zijn hit in woorden wist te vatten wordt mij nu in de schoot geworpen. Als ik die oceaan niet omarm, omhelst hij mij. Hoe is het mogelijk? Een kwestie van verwantschap…
Het is nog vroeg in de ochtend, de zon laat zich niet onbetuigd maar de oceaan is het meest aanwezig. Afrika zal pas na de volgende nacht verrijzen, als er niets tussen komt. De tweede week van mijn reis aan boord van de Alexander B loopt ten einde. Nu moet ik mijn draai hebben gevonden,…