Wintertuinplein, 11 maart 2025 Psst…Lina, Wat dacht je? Hij is me vergeten, de grootvader die je weet wel als jongen graag boer wilde worden maar het nooit zo ver had geschopt. Toen je in januari met vakantie was, op dat eiland met een zwembad voor jou alleen, heb je nog een brief van ‘m gehad.…
Wat is er gebeurd? Hij zit onderuit en loopt helemaal leeg. Als een lek geprikte ballon. Zijn kleren nog niet uit, wel de broek tot op zijn enkels. Het hoofd is zo zwaar dat het telkens naar voren valt. Aan beide kanten van de romp bungelt een arm. Het duurt een eeuwigheid voor hem een…
In eerste instantie is mijn reactie wéér: dat kloteding, wat zou ik hem graag de nek om draaien. Kwart over zes! Weet het nou nóg niet wat scheepstijd is? Moet verdomme mijn hele lijf verplaatsen om’m uit te schakelen, want het ligt op een kastje in de hoek waar het niet van af kan vallen.…
Op de heenreis stond ik op mijn tenen, toen we Spanje achter ons hadden gelaten en ik me op een gegeven moment realiseerde dat de kust waar we op af koersten Afrika moest zijn. De Straat van Gibraltar lag voor ons en ik bleef geduldig uitkijken naar de grote rots die voor mij in een…
Nee, hasj is aan mij niet besteed. Het lijkt hier de Zeedijk wel, vóór het tijdperk van de coffeeshops. Die zullen ze hier wel niet hebben, dus dealers moeten nog steeds op straat hun slag slaan. “Hotel, Deutsch, English, hasjiesj…” Ik heb het één keer geprobeerd, toen ik moest draaien op een verjaardag. Alsof er…
“Daar waren we weer!” hoor ik mezelf zeggen bij terugkeer in het riante kluizenaarsverblijf op de vijfde. Alsof zich daar een metgezel ophoudt, papegaai of zo, die me zal vragen of het me goed heeft gesmaakt en wat voor leuks ons vandaag te wachten staat. Het was beneden te fris om buiten te zitten. Dus…
Niets is zo lekker als wakker worden met een stijve. Om te weten dat er nog leven in je zit, de vitaliteit die gepaard gaat met ademhaling en een kloppend hart. Symbolisch voor het menselijk vermogen om zich voort te planten maar ook – heel banaal – voor een schop onder je kont, dat je…
Wintertuinplein, 25 januari 2025 Psst…Lina, Was dat even schrikken, vanmorgen! Die foto van jou hoog in de lucht, boven het blauwe water van de Atlantische Oceaan! Mijn mond viel open, dus de lepel met muesli en zo kletterde op de grond. Ach, je kent dat wel. Ik had jullie nog wel een goeie reis gewenst,…
In mijn schrijfblok staan twee notities van vanmorgen vroeg, direct na het opstaan: It’s a long way to Tanger en À la recherche du temps perdu. Op zo’n moment weet ik vaak flarden van wat me in mijn slaap heeft beziggehouden en als ik die dan op papier zet, heb ik veel meer kans dat…
Misschien is het de grootste woestijn op aarde, die een schaduw over ons werpt. Hoe dan ook komt de oceaan me vandaag voor als een even troosteloze biotoop, zo niet onverbloemd vijandig ten opzichte van de menselijke soort. Hoe is het mogelijk dat ik me zo vaak én hardnekkig heb uitgesproken vóór een onvervalst zeemansgraf?…