Wintertuinplein, 19 mei 2025 Psst…Lina, Heb je de afgelopen dagen nog iets meegekregen van het Eurovisiesongfestival? Jong geleerd is oud gedaan, lijkt me in jouw geval. Als je papa ook mag helpen om een nieuwe kast in elkaar te zetten – ik heb dat filmpje gezien, goed hoor! – zijn er voor jou nog heel…
‘Hoe kunnen we leren om niet langer weg te kijken?’ schrijft Christophe Bush op blz. 772 van zijn boek De duivel in elk van ons met als ondertitel Van Holocaust tot terrorisme: hoe gewone mensen in staat zijn tot buitengewoon kwaad {2023}, dat ik in december voor mijn verjaardag had gekregen en dat in de…
Al vóór het ontbijt heb ik mijn zaakjes op orde. Het schip moet zich nog loswrikken van de zeebodem, maar ik wil klaar zijn zodra de loods komt aanvliegen en mijn blijde terugkeer zich aandient. Bij het kraaien van de haan zwaaide ik mijn benen over de rand van de kooi, danste ik – de…
Wintertuinplein, 15 april 2025 Psst…Lina, Zat je lekker, bij papa op z’n nek? Toen het bloemencorso in het centrum van Haarlem was aangekomen en de meeste praalwagens waren achtergelaten op de Gedempte Oude Gracht, ja. Ik had allemaal mensen voor mijn neus staan, maar jij kon over iedereen heen kijken! Met al die kleuren en…
“Je laatste etmaal aan boord van de Alexander B!” sist mijn alter ego, wanneer ik geen aanstalten maak het dekbed van me af te gooien en in de houding te springen voor de orde van de dag. Kunnen we er niet eens eentje overslaan? Als op deze reis één dag in aanmerking komt om vergeten…
Als iets mijn rust op dit schip kan verstoren, zo niet me stapelgek maken, is het wel de wisseling van tempo, snelheid in knopen, toerental – of verzin maar wat beters – en de heksenketel die daarmee gepaard gaat. Je bent er nooit op voorbereid en al is het de zoveelste keer, het overvalt je…
Ik zal er wel over gedroomd hebben, al weet ik niet meer precies wat. Maar het feit dat het onderhoud met mijn zoon van de afgelopen avond, rondom zonsondergang, nu als eerste herinnering in een weldadig ontwaken oplicht, zegt me genoeg. Door mijn bezoek aan de stad kon de afgelopen dag sowieso al niet meer…
Wintertuinplein, 26 maart 2025 Psst…Lina, Daar ben ik weer. Er gebeurt zo veel in jouw leven en zó snel dat ik het nauwelijks kan bijbenen. Al wat jij meemaakt en bijleert, van dag tot dag… Het zal ook wel komen door deze tijd. Met een wereld – van hier tot bij je oom in Amsterdam…
Twaalf dagen lang onafgebroken verstoken in het kloppend hart van een stalen gevaarte dat zich op hoop van zegen moeizaam voortbeweegt door zeeën en oceanen… Een atypische biotoop van 154×24,5×37 meter, waarvoor maar weinig soorten leven zijn uitgerust dan wel op voorbereid. Menige sterveling zou van minder stapelgek zijn geworden. Geen wonder dat mijn lichaam…
Eindelijk weer eens wakker geworden zonder inwendige stoorzender of extern lawaai, maar gewoon omdat zowel het lichaam als de geest klaar was met wat ze daar ’s nachts allemaal uitspoken. Heerlijk! Alleen al de gewaarwording dat alles – nou ja, wat ik voor geen prijs zou willen missen – er nog aan, op en in…