En ik maar denken dat het internet nu eenmaal vergeven is van mannen met verdienmodellen, tegen wie ons soort mensen het altijd moet afleggen. Ik heb nog een vage herinnering aan het veelbelovend prille begin, omstreeks het eind van de Koude Oorlog, toen alles anders en vooral beter zou worden. De benaming world wide web alleen al: daar had ik als kosmopoliet uit de school van Piet Reckman wel oren naar, al ging de technische kant boven mijn pet. 

Inmiddels is het als smeermiddel van een nieuwe wereldeconomie, waarin miljarden mensen hechter dan ooit met elkaar verbonden zijn, zo gewoon geworden dat je je het leven zonder nauwelijks meer kunt voorstellen. En omdat die economie bij uitstek kapitalistisch van aard is, is het niet zo gek dat ook het middel de trekken vertoont van particulier winstbejag. Maar sinds kort, om precies te zijn 7 augustus, daagt het me weer eens dat ik niet alles en iedereen over een kam moet scheren. 

Dat was namelijk de dag waarop mijn phone aanzienlijk smarter uitpakte dan ik ooit had meegemaakt én voor mogelijk gehouden. Ik was er door schade en schande aan gewend geraakt dat eigen zoekopdrachten vroeg of laat konden leiden tot allerlei vormen van brutale, zo niet stompzinnige, reclame. Het algoritme, meneer, ze weten alles van je! 

Daar is, heb ik begrepen, geen kruid tegen gewassen en dan kan ik beter niet telkens reageren als de Hond van Pavlov. Maar wat die zelfde telefoon me toen liet horen en zien stak daar torenhoog boven uit. Niet gewoon als iets bovenaards, want zo kun je wel de hele ICT bestempelen, maar als ronduit miraculeus en dan ook nog hartverwarmend. 

Het was zoals zo vaak een ongegeneerd zootje op de vierkante millimeter met honderden adverteerders die elkaar niet het licht in de ogen gunnen, zodat ik het aanvankelijk niet eens door had. Tot een Engelstalige mannenstem zich losmaakte uit het kluwen en ik ontdekte dat wat ik hoorde (of had gehoord?) ook te lezen stond op een horizontaal balkje in piepkleine zwarte letters. 

Het deed me denken aan een TED-talk vanwege de toon en manier van spreken. Nogal academisch, goed te volgen, met vaart en overtuigingskracht. Maar eigenlijk niet meer dan een podcast met alleen audio, dus ik miste de context van beelden en in het bijzonder de lichaamstaal van de spreker, als aanvullende bron van informatie.

Kortom, ik had geen idéé naar wie ik plotseling zat te luisteren en wat ik op dat moment van de dag, op mijn eerste rondje langs de internetvelden, juist bij hem te zoeken had. Maar de man liet er geen gras over groeien, zodat ik al binnen enkele minuten voor mezelf de strekking van zijn verhaal kon samenvatten.

Mannen doen er goed aan ook op oudere leeftijd seksueel actief te blijven. Als ze daar geen partner voor hebben of kunnen vinden, dan maar zonder. Niet alleen goed voor hun lijf, maar ook in mentaal opzicht zeer waardevol. Een kwestie van slim en plezierig ouder worden…

Ik gaf me direct gewonnen, want ik zat al jaren op dat spoor en bij gebrek aan interesse van de papegaaiende media om me heen kon ik elke vorm van bijval goed gebruiken. Maar waar kwam dit zo totaal onverwacht vandaan? Aan wie of wat had ik het te danken: een wildvreemde gast, letterlijk en figuurlijk, die alles keurig op een rijtje zette, me nieuwe argumenten verschafte, twijfels wegnam en per onderdeel van zijn uiteenzetting voor de dag kwam met geloofwaardige gevallen – aangeduid per voornaam – uit zijn beroepspraktijk? 

Ik was muisstil en verroerde geen vin, alsof ik daarmee kon bevorderen dat ‘ze’ hem lieten uitpraten. Maar helemaal op het eind, toen hij het woord feedback in de mond nam en ik al dacht zijn naam te kunnen opschrijven, werd van hogerhand ingegrepen, viel zijn stem weg en was ook het balkje van de spraakherkenning niet langer zichtbaar. 

Natuurlijk heb ik me vervolgens suf gezocht en gepiekerd, maar wat ik ook probeerde, het was en bleef vergeefse moeite. Zodat ik ik nog altijd domweg met de vraag zit, hoe die (vermoedelijke) buitenlander met zijn hoorcollege, podcast – Joost mag weten wat het precies is geweest – mij had weten te bereiken. Of moet ik zeggen: welke provider, beheerder of ‘eigenaar’ van het betrokken platform mij in de smiezen had gekregen?

Tenzij de verklaring op een heel ander, meer metafysisch, vlak ligt. Bij mezelf bij voorbeeld en met name het brein, als het orgaan dat dag en nacht lichaam en geest gaande houdt en allerlei verbanden onderhoudt met de buitenwereld tot in de verste uithoeken.

Dat was de eerste ingeving die binnenkwam, toen ik voornoemde schok moest verwerken. In de vorm van een artikel in een Nederlands opinieweekblad over het fenomenaal succes van de sportschoolsector in ons land, dat ik een of twee dagen tevoren met grote aandacht had gelezen. 

Een geschiedenis die zich van A tot Z tijdens mijn leven had afgespeeld en dus van alles bij me had opgeroepen. Zoals het besef dat ik me slechts af en toe in bijzondere omstandigheden – op reis bijvoorbeeld – iets sportschoolachtigs had laten aanleunen, maar in het algemeen altijd doodgewone echte sporten trouw was gebleven. 

Maar in dit verband is meer relevant dat ik me nogal had gestoord aan het feit dat ouderen en seksualiteit in dat artikel slechts de rol was toebedeeld van respectievelijk quantité négligeable en olifant in de kamer. En op grond daarvan wil ik best aannemen dat mijn brein aan de slag is gegaan. 

Al blijft de manier waarop het die anonieme professor als geestverwant en coach tegelijk te voorschijn toverde, in technisch opzicht moeilijk te doorgronden. Althans voor mij.