“Daar waren we weer!” hoor ik mezelf zeggen bij terugkeer in het riante kluizenaarsverblijf op de vijfde. Alsof zich daar een metgezel ophoudt, papegaai of zo, die me zal vragen of het me goed heeft gesmaakt en wat voor leuks ons vandaag te wachten staat. Het was beneden te fris om buiten te zitten. Dus…
Niets is zo lekker als wakker worden met een stijve. Om te weten dat er nog leven in je zit, de vitaliteit die gepaard gaat met ademhaling en een kloppend hart. Symbolisch voor het menselijk vermogen om zich voort te planten maar ook – heel banaal – voor een schop onder je kont, dat je…
In mijn schrijfblok staan twee notities van vanmorgen vroeg, direct na het opstaan: It’s a long way to Tanger en À la recherche du temps perdu. Op zo’n moment weet ik vaak flarden van wat me in mijn slaap heeft beziggehouden en als ik die dan op papier zet, heb ik veel meer kans dat…
Misschien is het de grootste woestijn op aarde, die een schaduw over ons werpt. Hoe dan ook komt de oceaan me vandaag voor als een even troosteloze biotoop, zo niet onverbloemd vijandig ten opzichte van de menselijke soort. Hoe is het mogelijk dat ik me zo vaak én hardnekkig heb uitgesproken vóór een onvervalst zeemansgraf?…
Sinds het ontbijt weet ik dat Agadir elk moment aan bakboord te voorschijn kan komen. Het zou wel eens de laatste haven kunnen zijn die we in Marokko aandoen. Van de vorige keer dat ik hier aankwam, ook per vrachtschip, kan ik me niet veel herinneren. Behalve de markt, een goed gesorteerde boekwinkel, lekker eten…
Hoewel ik gisteren, bij terugkeer op het schip, niet wist hoe gauw ik deze bladzijde – het weerzien met Casablanca – moest omslaan, merk ik nu dat Abdulrahman Drissi nog wel even in mijn hoofd zal blijven spoken. Ik moest natuurlijk langs de officer in charge, al was het maar om mijn paspoort weer af…
Slecht geslapen vanwege de gestaalde grijpers die zo huishielden in het scheepsruim diep onder mij dat mijn eigen ingewanden het te kwaad kregen. Maar juichend opgestaan, want dit wordt mijn dag. Als het vandaag niet gebeurt, is het over en uit. Al zijn mijn verwachtingen de afgelopen weken zo onderuit gehaald dat ik nauwelijks meer…
Zouden er elektronische gebruiksvoorwerpen bestaan die wél volledig en bij uitstek zijn afgestemd op de hoogst persoonlijke hersenen en eigen gevoelswereld van de eigenaar en/of gebruiker? In dat opzicht vind ik de gangbare mobiel met wekkerfunctie nep. De fabrikant heeft mooi praten over de instelbaarheid en talloze andere franje, het danst gewoon naar de pijpen…
Het is nog vroeg in de middag. Zo langzamerhand – oefening baart kunst – leer ik de tekenen zien van een naderende haven: het kielzog wordt rustiger, de klankkleur aan boord verandert en er verschijnen schepen die dezelfde kant opgaan of al stil liggen in plaats van in de verte voorbij te varen. Het belangrijkste…
Tanger ligt al weer achter ons. Meer nauwkeurig gezegd: de nieuwe haven ten westen van de stad – volgens de kapitein minstens een uur rijden daarvandaan – waar we gisteren tot mijn grote verrassing toch nog vóór het donker binnenliepen en het laden en lossen onmiddellijk een aanvang nam alsof ze daar blij waren weer…