Wintertuinplein, 21 februari 2026

Psst…Lina,

Wees maar blij dat jij je nog lekker in jouw wereldje kunt terugtrekken en ongestoord je eigen ding doen zo vaak en zo lang je maar zin hebt, want de gekkigheid in de grote wereld om je heen, ver weg én dicht bij, is deze week weer met geen pen te beschrijven.

Alleen al die Olympische Winterspelen, de eerste keer dat zoiets gebeurt in jouw leven. O ja wacht, dat zijn niet zo maar spelletjes, maar sportwedstrijden voor grote mensen, uit zoveel mogelijk landen, met vlaggen, volksliederen, prijsuitreikingen en héél veel drukte. Zoals een paar jaar geleden in Frankrijk, toen jullie daar met z’n drieën – nog zonder Nora – op vakantie waren. 

Maar in dit geval gaat het om andere sporten. Er is namelijk sneeuw en ijs voor nodig en dat vind je vooral in landen met winters, zoals nu in Italië. Reken maar dat ons land daar van de partij is en dan kun je vast wel raden waar ‘wij’ goed in zijn en de grootste kansen hebben op medailles. Die winters van vroeger in mijn verhalen, weet je nog? 

Nederland was een schaatsland en is het nog steeds. Wat we aan natuurijs zijn gaan missen hebben we ruimschoots met kunstijs goedgemaakt. De arena’s in Italië waar onze helden zo hun best deden, kleurden niet voor niets oranje. Duizenden fans moesten en zouden er zelf bij zijn, de koning voorop. 

En hier in Nederland zorgde de grootste omroeporganisatie van het land dag in dag uit, aan één stuk door, dat de thuisblijvers alles live konden meemaken. Zelfs je oom in Amsterdam, die gewoonlijk zijn neus ophaalt voor ‘gewone TV’, ging er telkens voor zitten en was razend enthousiast. 

Maar jij wordt er heet noch koud van, geloof ik. Toen ik in de tweede week een middagje moest oppassen en je thuiskwam van de opvang, waren Italië en de Spelen opeens heel ver weg. En toen ik er een andere gekkigheid bij haalde, namelijk het miljoen landgenoten dat zo nodig carnaval in de Alpen moest vieren, gaf je evenmin thuis. 

Je stond midden in de kamer, liet me je jas uittrekken, frunnikte aan het felgroene gaas dat je was aangemeten om bij de stokstaartjes te shinen (carnaval op z’n Haarlems!), nam stilzwijgend notie van de krentenbaard waarmee je zus zich geen raad wist en eindigde op de vloer om het voor jou op dat moment meest passend speelgoed te kiezen.

Eerlijk gezegd geef ik je groot gelijk. Laat je vooral niet gek maken, je voor allerlei commerciële karretjes spannen of opjagen naar dat geluk door vermaak en succes. Laat die ‘wereldsterren’ elkaar en hun volgelingen maar bezighouden, terwijl jij leert vertrouwen op jezelf. Houd dat vol en probeer het goede te doen,

je grootvader die in zijn leven ook best gekke dingen heeft gedaan, maar dat waren en blijven zijn dingen, met of zonder spijt.