Wintertuinplein, 27 oktober 2026,

Psst…Lina,

Een beetje bekomen van de schrik? Afgelopen zondag, bedoel ik, in die storm toen je met mama en je zus op weg was naar het zwembad. Alle drie tegelijk, zo maar ineens, omver geblazen en keihard gevallen!

Het was niet eens zo ver van de plek waar ik met jullie had afgesproken, maar ik kon het in de verte niet zien gebeuren, omdat ik een andere kant op keek. Des te beter dat er een meneer 

stopte om te kijken hoe jullie eraan toe waren, hè, en of jullie nog wel door konden fietsen. 

Gelukkig had het geen van jullie zó veel pijn gedaan dat er een ziekenwagen aan te pas moest komen. Maar toen jullie mij eenmaal gevonden hadden, was het natuurlijk huilen geblazen. En hoe!

Wat dat betreft hadden jullie niets beters kunnen bedenken dan het Boerhaave, om ongeluk te verruilen voor geluk en wat er net was gebeurd van je af te laten glijden. 

Al kwam de buitenwereld toch weer om de hoek kijken, toen het binnen uit was met de pret en je je weer moest aankleden. Want je liet goed merken dat je jezelf liever op een andere manier terug naar huis zag rijden. Wat mama natuurlijk best begreep, zodat ze gauw iets anders kon regelen.

Heeft zij je trouwens niet verteld dat haar ook zoiets was overkomen, lang geleden toen zij klein was? Met haar broer, die een stuk ouder was. Dus in vergelijking met jou en Nora was het precies andersom: zij voor en hij achterop, bij mij op de fiets ’s morgens vroeg, richting hun opvang in Amsterdam-Noord. 

Ik weet het nog precies: het was winter en ik had haast, op een weg met auto’s en zonder apart fietspad. Ik had het echt wel gezien, de aangevroren resten sneeuw op het asfalt, maar die ene kon ik niet ontwijken en daar gingen we. Zeg maar vliegen, want we gleden meters door vóór we stil kwamen te liggen, midden op de weg. 

Geen auto in de buurt, zij en je oom zaten er allebei nog op. Alsof ze zich op de een of andere manier stevig hadden vastgehouden. Dus ik wist niet hoe gauw ik moest opstaan om de hele zaak weer overeind te krijgen en dóór te fietsen…

Vraag maar eens of ze zich daar nog iets van herinnert. Of anders je oom wel, want die is zich natuurlijk ook de klere geschrokken. Maar hoe erg het ook is geweest, je weet nooit wat je eraan overhoudt. In je hoofd of je hart. 

Tenminste als je niet in het ziekenhuis terechtgekomen bent en er een hele tijd voor nodig is geweest om beter te worden. Je maakt op die leeftijd zo veel nieuwe dingen mee, van heel leuk en heel mooi tot raar en naar, dat je het niet allemaal kunt bijhouden, laat staan onthouden. 

In ieder geval word je er slimmer van, moet je maar denken. Maar word er asjeblieft niet banger van, want daar schiet niemand iets mee op. Een ongeluk zit in een klein hoekje en een gewaarschuwd mens telt voor twee, 

je opa die heus niet als held geboren is, maar wel heeft geleerd af en toe door het oog van de naald te kruipen.