Wintertuinplein, 13 september 2026

Psst…Lina,

Hé, wakker worden! Moeten we niet weer eens samen aan de wandel?

Ik was me afgelopen maand, vlak vóór je verjaardag, van geen kwaad bewust. Toen mama eindelijk weer eens langskwam om je aan mij toe te vertrouwen, zodat zij iets anders kon gaan doen. En we waren keurig op tijd weer thuis, hier bij mij. 

Pas later kreeg ik te horen dat je al tijdens het ritje terug naar jullie huis in slaap was gevallen en ’s avonds een uur eerder dan normaal. Je moest uitgeput zijn geweest, zeiden ze. Op jouw leeftijd te voet heen en terug naar de Hout was niet normaal… 

Terwijl ik je onderweg nauwelijks had horen klagen. Afgezien dan van je hekel aan bepaalde dieren in de kinderboerderij en de vingers in je oren bij het oversteken van een drukke weg. Dus ik dacht nog wel: dat gaat lekker, moeten we vaker doen. 

Is dat geen goed idee, met al die vervoermiddelen bij jullie voor de deur, dat je tenminste met mij altijd de benenwagen kunt nemen?

Ik geloof trouwens dat het geen kwaad kan, als je met een ander mens dingen doet die je thuis niet gewend bent. Dan wordt je wereld telkens een stukje groter en leer je ook jezelf beter kennen. Wat je leuk vindt of niet, wat van een leien dakje gaat, waar je wel moeite voor moet doen, wat die ander van je vindt en zo voort.

En neem wat dat lopen betreft van mij maar aan dat je er niet vroeg genoeg mee kunt beginnen, al heb je nog geen idee wat het inhoudt en waar het goed voor is. 

Bedenk dat je je benen altijd bij je hebt en dat die voor jou de beste manier zijn om zelfstandig en goedkoop door het leven gaan van de ene plaats naar de andere. Als je dat eenmaal door hebt, ben je koning te rijk. Wie maakt je nog wat? Jij redt je wel, waar dan ook, tot in de verste uithoeken van de wereld. 

En zet dan ook eens op een rijtje hoe die benen broodnodig en superpraktisch zijn. In alle varianten, van lopen in de vrije natuur waar je van de ene verbazing in de andere stapt, ruimte maken voor jezelf om te dansen tijdens een staconcert of festival, snel boodschappen doen of lekker lui winkelen tot een bergbeklimming of pelgrimstocht van weken in je dooie eentje, verzin het maar.

Over lopen gesproken, weet je wat ik gisteren nog heb gedaan? Me aangesloten bij een ‘mars’ ofwel optocht met veel tamtam van een heleboel mensen die ergens ontevreden over zijn. Meestal gaat dat dan over de manier waarop de regering het land bestuurt. 

In dit geval was het een mars dwars door Amsterdam. Je weet wel, onze hoofdstad. En de reden was dat de regering nog steeds veel te weinig doet om de aarde te beschermen tegen mensen die alleen maar aan zichzelf denken en er een puinhoop van maken. Zodat binnen afzienbare tijd op steeds meer plaatsen geen leven meer mogelijk is en dan gaat het van kwaad tot erger. Snap je het, een beetje? 

Je had het moeten zien, en horen! Eén bontgekleurde massa mensen met borden in de lucht, spandoeken, tekeningen, van alles om hun zorgen, angsten en boosheid aan de buitenwereld te tonen, de een zwijgend en vastberaden op weg naar de eindstreep, de ander dansend in het spoor van een stel trommelaars of brullend in het koor van een voorzegger met megafoon. 

Ook heel veel kinderen ja, van alle leeftijden. Dus ik moest telkens aan jou denken. Nog even en de aarde is meer van jou dan van mij,

je grootvader die al zo vaak de straat is opgegaan, 
al was het maar om de hoop weer terug te vinden.