Wintertuinplein, 18 juli 2026

Psst…Lina,

Jeetje Mina! Dus jullie houden het even voor gezien. Ja, ik hoorde het vanmorgen. In de mofokoranti. 

Vind je dat geen mooi woord? Het slaat op het nieuws dat buiten in de tuin of op straat tot je doordringt, als het heel stil is en je goed luistert. Het is een van mijn favoriete woorden uit het Surinaams-Nederlands…

Ben jij trouwens ook ziek geworden? Ik dacht dat alleen Nora het moeilijk had. Maar misschien toch wel fijn, als jij ook weer een dag of wat thuis mag blijven. Of kom je altijd fluitend uit je bed, wanneer de Stokstaartjes je te wachten staan?

Het is al weer vier weken geleden dat we elkaar voor het laatst zagen, nietwaar? Op dat kwallenstrand, waar we niet zo goed wisten wat we met z’n allen te zoeken hadden. En dan heb jij, als beginneling, maar af te wachten wat die grote mensen voor je in petto hebben. 

Het zal niet lang meer duren, of jij weet daar jezelf wel te redden. Niets is zo magisch als de zee tussen hemel en aarde. Dat is een les voor je hele leven, die je ook kunt doorvertellen. Net als wij vroeger, toen mijn broertje eerst van mij de smaak te pakken kreeg en mijn zusje vervolgens van ons tweeën. En als de zee hier van jou geworden is, hoef je nergens op aarde meer bang voor haar te zijn. Want de kusten en stranden mogen nog zo verschillen, de zee blijft altijd zichzelf. 

Met al dat mooie weer zul je inmiddels wel veel buiten zijn geweest en een lekker kleurtje hebben gekregen. Jammer dat ik dat nog niet heb gezien, maar ik dacht bij mezelf: dat komt later wel, maak nu eerst maar weer eens tijd om na te denken over de dood en zo. Weet je wat dat is, de dood?

Al wat leeft – denk maar aan mensen, dieren en planten – is ergens ontstaan. Jij zelf bijvoorbeeld uit een paar lichaamscellen, die eerst een tijdje moesten groeien in mama’s buik om er een geheel van te maken, tot je tevoorschijn kon komen – in jouw geval was dat geboren worden in het ziekenhuis – om op eigen houtje verder te groeien. Voor zolang het duurt. Er komt hoe dan ook een einde aan, aan dat leven, en dan ben je zogezegd dood.

Mensen hebben er vaak een vreselijke hekel aan, zich te verdiepen in dat einde. Dus verzinnen ze de gekste dingen om ouder worden voor zich uit te schuiven. En ze moeten ook wel, want de wet verbiedt dat ze er zelf een eind aan maken. Al hebben ze er nog zulke goede redenen voor.

Nee nee, ik ga niet dood hoor en jij al helemaal niet! Maar ik ben wel veel ouder dan jij en (vrijwel) alle mensen om jou heen. En het leven heeft mij maar al te goed geleerd hoe de dood je verrassen kan. Dus laat mij er maar op voorbereid zijn,

je grootvader die kan terugkijken op een mooi leven, 
maar er van tijd tot tijd schoon genoeg van heeft.