Wintertuinplein, 12 januari 2026

Psst…Lina,

Je was opeens verdwenen, hè? Vóór het afgelopen weekend. Zelfs Mo en zijn moeder wisten niet waar je gebleven was! 

Ik zou ze eten geven, had ik beloofd. Dus ben ik gaan kijken en zag ik dat hun bakjes leeg waren. Ze sprongen me bijna ondersteboven. Ach, je kent dat wel. Zodra ze weer iets onder en in hun neus hebben, zijn ze jou compleet vergeten.

Het zag er wél rommelig uit. Alsof jullie op stel en sprong de boel de boel hadden gelaten. Ik heb nog gekeken of er niks open was blijven staan, ook op de achterplaats. En omdat de auto voor de deur stond dacht ik: het zal wel loslopen.

Inmiddels ben ik dankzij de tamtam – dáár kun je tenminste van op aan – te weten gekomen dat je je ophoudt ‘in de buurt van Malaga’. Nou ben ik daar toevallig een paar jaar geleden ook geweest en had ik daar heel wat te zoeken, al was het denk ik niet hetzelfde als wat jou nu heeft bewogen. 

Tuurlijk, aan reislust heeft het je nooit ontbroken. Je was nauwelijks uit het ei gekropen, in dat ziekenhuis bij jullie om de hoek, of je dobberde al vrolijk rond in een of ander zwembad op een Canarisch eiland. Dus je hebt het niet van een vreemde, maar juist dáárom. Welk bereisd type gaat in vredesnaam in januari naar de Costa del Sol? De koudste maand van het jaar en dan te bedenken dat in heel Andalusië, zo niet heel Spanje, geen fatsoenlijk permanent verwarmbaar huis te vinden is. 

Dan had je beter hier kunnen blijven. Het begon net ergens op te lijken: de eerste marathon-op-natuurijs in eigen land hadden we al gehad en het ging ook hier in het westen steeds harder vriezen en sneeuwen. Met als gevolg dat gisteren in alle provinciën de vlag werd uitgehangen. Schaatsen, sleeën en ski’s waren niet om aan te slepen. Overal vonden wedstrijden plaats, op de routes van de toertochten regen koek-en-zopiepleisterplaatsen zich aaneen, helicopters haalden halsbrekende toeren uit om ongelukkige waaghalzen uit wakken te hijsen. 

Vraag maar eens aan mama – of die oom van je uit Amsterdam – wat ze destijds allemaal uitspookten op het Spaarne, in de duinen en de meer platte landen, wanneer Koning Winter hun weer eens goed gezind was. Helaas ziet het ernaar uit dat je straks wat dat betreft achter het net zult vissen, na je terugkeer uit dat kille zuiden. 

Maar niet getreurd, de winter is nog lang niet voorbij. Bovendien zou volgens recente berichten over een mogelijk stilvallen van de Golfstroom de kans op strenge winters de aanstaande decennia groter worden. Dus reken maar uit: als je geluk hebt, nog binnen jouw tijd van leven,

je grootvader die weliswaar zijn toerschaatsen aan de wilgen heeft gehangen, 
maar je nog altijd en met veel plezier kan meenemen naar de sprookjesachtige winter van 1963.