Wintertuinplein, 13 december 2025

Psst…Lina,

Moet je horen…

(Ben er dinsdag niet over begonnen. Je had het al druk genoeg, met inslapen en zo. Maar ik vind – dat ken je wel van mij – dat een mens nooit te jong is om te leren. En daarom vertel ik graag over dingen die jou net zo goed als mij kunnen overkomen, nu of later in je leven waar dan ook. Per slot van rekening telt een gewaarschuwd mens voor twee, nietwaar?) 

Ik ben in één klap de vrouw kwijt aan wie ik afgelopen zomer mijn hart verloor. Ze kwam uit de polder, achter Hoofddorp, en is een maandje geleden nog bij jullie komen kennismaken. Ze heeft me namelijk de bons gegeven. Zo heette dat vroeger, ja. Met een appje in de trant van: ik wil niet verder met jou, heb je geblokkeerd, dit is mijn laatste mail. Van dik hout zaagt men planken, maar vraag me niet waarom…

Ik was haar een dag eerder nog, als eerste, komen feliciteren met haar verjaardag. Vóór ik de dag erna, in alle vroegte, op weg moest naar het academisch ziekenhuis in Leiden. 

Heb jij in de Opvang wel eens meegemaakt dat een ander kindje niet meer met je wilde spelen en dat niemand je uitlegde waarom? Ook de juf niet. Daar kun je behoorlijk ziek van zijn, reken maar. Je weet niet waar je het zoeken moet, staat er helemaal alleen voor en zou het liefst in de grond willen zakken.

We hadden nota bene bij herhaling afgesproken dat we elkaar zouden bellen, als sprake was van problemen, misverstanden,  prangende vragen, noem maar op. Als de beste manier om elkaar te bereiken en te ondersteunen. 

De verwittiging op mijn telefoon daarentegen liet niet eens ruimte voor dialoog, laat staan voor overleg en was dus faliekant in strijd met de afspraak. Wel zeggen maar niet doen!

Hoe is het jou inmiddels vergaan? Je zult wel moe zijn van al die gebroken nachten. 

Laat mij nog maar wat daagjes aanmodderen met dat oog van me. (Het schijnt er goed uit te zien.) Dan verschijn ik binnenkort vanzelf weer bij jullie op de stoep. En kun je verder werken aan mijn kapsel. Wie weet is het lang genoeg geworden voor een staartje. Als het elastiekje een beetje mee wil werken, 

je grootvader die in de loop der jaren al heel wat kappers hun kunsten heeft zien vertonen, 

maar er telkens weer nieuwsgierig voor gaat zitten.